કાળàªàª—વાનની આરતી... || ‘સાંઈરામ’ àªàªŸàª²à«‡ àªàª•àªµà«€àª¸àª®à«€ સદીના હાસà«àª¯àª¨à«àª‚ રામરાજà«àª¯, શà«àª°à«‹àª¤àª¾àª“ને પોતાની વાતમાં તાણી જાય પણ તણાઈ જવા ન દે! àªàª®àª¨à«€ પાસે નવરસમાં ઘૂંટાતી અનà«àªàªµàªµàª¾àª£à«€ છે. àªàª¨à«‹ ધરà«àª® હાસà«àª¯àª§àª°à«àª® છે. ઠàªàª¨à«€ ચામડી પૂરતો મરà«àª¯àª¾àª¦àª¿àª¤ નથી. àªàª¨àª¾ શà«àªµàª¾àª¸ અને આતà«àª®àª¾ સà«àª§à«€ પહોંચેલો છે. ઠબેસે તà«àª¯àª¾àª‚ સà«àªŸà«‡àªœ અને બોલે તà«àª¯àª¾àª‚ સà«àª®àª¿àª¤! || અહીંયા ‘રંગકસà«àª‚બલ ગà«àªœàª°àª¾àª¤à«€â€™ પછીના બીજા કવિ ‘સાંઈરામ’નો પરિચય થાય છે. ઠસà«àªŸà«‡àªœ પર જ છે, પણ ઠકાગળના સà«àªŸà«‡àªœ પર શબà«àª¦à«‹àª¨à«‡ àªàªœàªµà«‡ છે. હસાવતાં હસાવતાં નીકળેલà«àª‚ છૂપà«àª‚ આંસૠàªàª¨à«€ શાહીની મરà«àª¦àª¾àª¨àª—à«€ બતાવે છે. àªàª®àª¨à«‡ વાંચતા હરીનà«àª¦à«àª° દવેની કવિતાની પંકà«àª¤àª¿ યાદ આવે... || "àªàª• હસે àªàª• રડે, આંખ બે આપસમાં ચઢàªàª¡à«‡." આ અનà«àªàªµ ‘પાંચજનà«àª¯â€™àª¨àª¾ બે પૂંઠાની વચà«àªšà«‡àª¨à«‹ છે. જે કૃષà«àª£àª ફૂંકેલા પાંચજનà«àª¯àª¥à«€ રાધાની àªàª¾àª‚àªàª°à«€ àªàª®àª•àª¾àªµà«‡ છે. સમાજને સહેલાઈ અને સલà«àª•àª¾àªˆàª¥à«€ પાતà«àª°à«‹ અને પà«àª°à«‡àª® સાથે વહેતો કરી દેવાનà«àª‚ આ સરà«àªœàª¨àª•àª¾àª°à«àª¯ કાળàªàª—વાનની ઉતારેલી આરતી સમાન છે. || વà«àª¯àª•à«àª¤àª¿àª¥à«€ સમષà«àªŸàª¿ સà«àª§à«€àª¨àª¾ વિષયો ‘પાંચજનà«àª¯â€™àª¥à«€ ફૂંકાયેલા નથી, ફેલાયેલા છે. àªàª¨à«‹ છાંયડો ‘સાંઈરામ’ની કલમ અને અવાજ છે. લોકવાણી, હાસà«àª¯ અને શિષà«àªŸ કવિતાના પà«àª°àª¯àª¾àª— પર કવિ ‘સાંઈરામ દવે’નà«àª‚ વહેલી સવાર જેવà«àª‚ સà«àªµàª¾àª—ત... || – અંકિત તà«àª°àª¿àªµà«‡àª¦à«€
